Over deze website

Van harte welkom
Ik ben Meike Pangkey, en wil je graag laten weten waarom ik deze website gestart ben. Ik ben een van de lotgenoten die met veel schroom me had aangemeld bij de commissie De Winter, die onderzoek deed over geweld in de jeugdzorg, vanaf 1945 tot 2016. Eerst een mail wat zij onder geweld verstaan, ging het alleen over fysiek geweld of hoorde er ook geestelijk en mentaal geweld bij. Snel kreeg ik een mail terug dat dat er ook bij hoorde. De eerste stap was genomen.

Er zijn toen verschillende interviewsessies geweest over de kindertehuis periode waar ik van mijn dertiende tot mijn zestiende zat, daarna tot mijn negentiende in een pleeggezin. Mijn verwijt naar de kinderbescherming. In plaats van een tijdelijke plaatsing van 3 tot 6 maanden om tot rust te komen van de thuissituatie, de “Het uit huis plaatsing” permanent werd. Tot ik met mijn 19e zelfstandig verklaard werd. De automatische jaarlijkse verlenging was voor de kinderbescherming een administratieve klus, ik had geen gezicht.

De interviewer kreeg mijn vertrouwen, ze kreeg van mij groen licht. zonder een muur van overleven wat ik in het kindertehuis en pleeggezin had opgebouwd. Mijn pijn, mijn verdriet, mijn verzet kwam in de interviews aan de orde. Het afgesneden zijn van mijn familie, mijn omgeving, mijn vriendjes en school, van de brugklas vwo naar huishoudschool. Mijn vertrouwde omgeving ging tijdens de reis naar het tehuis weg, bestond niet meer. Maar bovenal miste ik mijn moeder. Een verloren schaap.

De eerste jaren was er een streng regime zoals dat in het vakjargon genoemd wordt, ridicule regels waar je aan moest houden. Een van de regels was. na het gezamenlijke ontbijt moest je je bed opmaken, ik deed het altijd voor die tijd. Een juf, die vanaf het begin dat ik een stap zette in het tehuis, een villa, een hekel aan me had. Me onder de duim wilde houden, het steeds op me voorzien had. Ze was gebrand dat ik me aan de regels hield. Op een ochtend na het ontbijt. ging ze me achter na, toen ze zag dat ik het bed al had opgemaakt, moest ik dat van haar afhalen en het opnieuw weer opmaken. Ze stond er bij, wees me aan wat niet goed was.

Dat was de start van mijn stoplicht methode, de juf kreeg van mij rood, ze was niet begaan met ons, de kinderen, haar bejegening was denigrerend en kleinerend. Haar oprechtheid was dubieus, ze was niet te vertrouwen. Ze voelde zich verheven boven ons. Mijn overlevingsstrategie was wachten, meebuigen en dan toeslaan. Als zij ochtenddienst had dan maakte ik het bed na het ontbijt op. Bij een andere deed ik het voor het ontbijt.

Dat moment van terugslaan kwam, bij het warm eten. Je moest twee grote scheppen aardappelen, twee scheppen groente en een stukje vlees eten. Als toetje kregen we ook altijd eigen gemaakte pap, met een vel van 2cm. Na zo’n berg eten moest ik altijd nablijven, kokhalzend probeerde ik de glibberige pap naar binnen te werken. De juf met rood zei toen tegen me ‘dan ga je maar naar je moeder’. Ik bedacht me geen moment smeet het hard plastic bakje met pap waar we altijd uit aten naar haar. En stormde de eetzaal uit met de woorden, ‘ ik ruim het niet op, je zult hier meer van horen’. Kort daarop kwam mijn gezinsvoogdes, de juf met rood had ook dienst. Zag haar al wel zenuwachtig heen en weer lopen. Ik heb niets tegen mijn gezinsvoogdes gezegd, maar had haar eindelijk van me afgeschud en was eindelijk van haar af.

Ze wist dat ze fout zat, maar geen enkel excuses dat het haar speet. Wat is haar oprechtheid om in een kindertehuis te werken. Er waren meer juffen met rood.

Dat was toen, nu naar nu.

In juni 2019 was de eerste lotgenotenbijeenkomst, presenteerde de commissie de Winter haar rapport Onvoldoende beschermd, Geweld in de Jeugdzorg.

De zaal was goed gevuld met een groot deel lotgenoten, de grote afwezigen waren de verantwoordelijke ministers, minister Dekker en De Jonge. Wel fotomomenten pakken van het in ontvangst nemen. Dat is drie keer rood. De media één keer rood.

Een terugkerende vraag uit de zaal was, waarom geen financiële compensatie in de aanbevelingen. Het antwoord van de commissie was dat ze teleurstelling wilden tegen gaan.

De tweede vervolg lotgenotenbijeenkomst was februari 2020 georganiseerd door de ambtelijke projectteam die was ingesteld na de commissie De Winter.

Hier werden alleen mededelingen gedaan welke maatregelen ze gaan invoeren, geen interactie met de zaal. Wij, de lotgenoten waren geen volwaardige gesprekspartners waar we vragen konden stellen.

Bij de mededeling eenmalige financiële compensatie kwamen er veel boze en verontwaardigde reacties. Deze reacties heeft me doen besluiten om een petitie te beginnen. Dat aan te bieden aan de Tweede Kamer en aan de Vaste Kamercommissie Volksgezondheid voor het debat over Geweld in de jeugdzorg van commissie De Winter.

De website wil ik ook een platform zijn voor mensen die geïnteresseerd zijn in Geweld in de Jeugdzorg.